สำหรับผู้หญิงน่ะ แค่คำว่า "มีแฟนแล้ว" มันพูดยากมากนักเหรอ?
ทำไมถึงไม่พูดแต่ทีแรก
ทำไมเราต้องไปเจออะไรที่มันซ้ำซากแบบนี้ถึง 2 ครั้ง 2 ครา
ทำไมเราเจ็บแล้วไม่จำ?
ทำไมเราถึงยังไว้ใจคนอื่นอีก?
ก็ในเมื่อคนอื่นไม่เคย "จริงใจ" กับเรา
แล้วสุดท้าย ก็เหลือแต่เราที่ต้องมานั่งทรมานคนเดียว
ถึงคราวนี้จะไม่ร้องไห้ฟูมฟายเท่าผู้หญิงคนก่อน....
เพราะครั้งนี้มันก็ซ้ำรอย ซ้ำแผลเดิม ซ้ำอดีตเดิมๆ
มันเจ็บข้างในลึกๆ สิ่งที่เราทำได้ มีแค่นั่งถอนหายใจ นั่งปล่อยความคิดต่างๆนานา แล่นเข้ามาในหัว ทั้งที่ไม่อยากจะร้องไห้ แต่ทำไมเราไม่เข้มแข็งพอที่จะกลั้นน้ำตาไว้ได้ล่ะ
แค่ช่วงเวลา 3 นาทีที่ปลายสายถูกตัด....
มันก็ทำให้เราอยากจะตัดเส้นชีวิตของเราทิ้งไปด้วยแล้ว.....
มันคงถึงเวลาที่เราจะไม่จำเป็นต้อง เชื่อใจใครอีกต่อไป แล้วสินะ